‘Bonding'.Zo'n raar dominee-Gremdaat-woord . Met lichte verbazing heb ik gezien hoe in de afgelopen jaren het vertrouwde woord ‘binding' uit, zeg maar, ‘lezer-blad-binding' in onbruik raakte. Steeds vaker nemen jonge uitgevers en marketeers nu het begrip ‘bonding'in de mond. Merkbinding werd zo merkbonding.
Met ‘bonding' kun je verschillende kanten uit. Ook zeer avontuurlijke. Van Dale houdt het op de uitleg: ‘het krijgen van een emotionele band'.
‘Bonding' hebben we met de moedermelk ingedronken. De moeder-kind-hechting is de sterkste intermenselijke relatie die er bestaat en voor vrijwel ieder van ons het fundament van onze identiteit. Zo'n hechting, willen uitgevers dát? Als je voortdurend op elkaars lip zit is dat niet erg bevorderlijk voor het toelaten van nieuwe informatie en het ontwikkelen van verfrissende inzichten.
Binnen hun eigen branche vormden uitgevers lange tijd een tamelijk gesloten en ietwat elitair bastion. Een geval van lichtelijk incestueuze bonding. Zeker toen De Nederlandse uitgeefwereld nog verkaveld was over drie dominante uitgeefhuizen: VNU, Elsevier, Wolters Kluwer, De toen nog bescheiden Perscombinatie, Wegener, de Telegraaf en de nog kleinere Weekbladpers opereerden in de schaduw van deze drie. De wereld was geruststellend plat (‘winst kun je plannen'..). Het omroepbestel was en is nauwelijks minder gesloten. Dat heeft er zeker toe bijgedragen dat de media-exploitanten in ons land zo'n moeite hebben gehad om de omslag naar internet te maken, toen de consumenten het nieuwe medium en de nieuwe contentaanbieders al lang omarmd hadden. Alleen de tijdschriftentak van VNU, verkocht aan het Finse Sanoma, slaagde erin met Ilse Media een vuist op internet te maken.

Toen Mamma eindelijk de luiken opende bleek de aarde ineens rond (‘waar komen al die whizzkids vandaan?')

Branchekoepel NUV liet eind 2007 door TNO een studie maken over de toekomst van het uitgeefbedrijf. TNO kwam terug met vier toekomstscenario's. In het kader van de verkleutering getooid met de etiketten ‘Massa Melissa', ‘Niche Nick', ‘Verbonden Vera' en ‘Locale Luca'. Scenario 1 Melissa: ‘business as usual' met fysieke producten tegen lage kosten. Scenario 2 Nick: ‘van niche naar common practice', succesvolle niches worden razendsnel vercommercialiseerd, de consument wil betalen voor gemak, waarheidsvinding en overzicht. Scenario 3 Vera: ‘alles onderling met elkaar uitwisselen' waarbij de consument zich laat leiden door medeconsumenten en liever zelf knipt en plakt, dan te betalen. En dan scenario 4 Luca: ‘oriëntatie op persoonlijke leefomgeving' waarin het draait om echtheid en authenticiteit en de consument wil betalen voor kwaliteit en human touch.

Als ik een gokje mag wagen zet ik in op een partijtje bonding met Vera.

Zien we niet een geweldig succes voor de dominante sociale netwerken op internet als Facebook, Hyves, Linkedin etcetera? Als je het aan de consument vraagt, vraagt die het liever aan een wat ervarener medegebruiker en haalt'ie z'n bestanden wel ergens gratis van internet. Dat is helemaal in lijn met het eigentijdse ‘netizen', waarbij we uit een veelheid aan losse relaties veel meer nieuws en informatie naar boven weten te krijgen dan uit die hechte ‘bonding'met betaalde titels van klassieke uitgeverijen.

Maar zal dat promiscue erop los flirten de internetgebruiker nog lang worden toegestaan? Of komt die potige Massa Melisse ons thuisbrengen en gaan we weer stevig aan de moederborst. Drinken kreng!