Na allerlei geknoei achter mijn computer met rssfeeds, nieuwsbrieven en linkedin-updates heb ik het nu voor elkaar. Ik lig met m'n iPad losjes in de hand als een couchpotato in de kussens en lees Flipboard, m'n eigen iPad-blaadje. Ik blader door het beste wat eminente journalisten de afgelopen dagen hebben geschreven en zap door de faits divers en human interest zoals die door de prachtige grafische interface van Flipboard van mijn social networks is geplukt.

En ik spin als een tevreden kater.

We zijn weer thuis. Na een twintig jaar durende zoektocht door de woestijn en langs de oases van het World Wide Web zijn we er nu achter: ‘The Web is dead.Leve de app'. WWW's doodverklaring verscheen afgelopen zomer in een lucide artikel van Wiredredacteuren Chris Anderson (ook de schrijver van o.m. The Long Tail) en Michael Wolff. Het Web was chaos, vrijheid, gratis, democratie en tijdrovende ergernis. Dat hebben we nu ingeruild voor ‘walled gardens' met gemak, kwaliteit, monopolistische controle en ook een stevige greep in onze portemonnee. Want we zijn comfortzoekende consumenten, die niet omslachtig willen surfen op het Web maar die kiezen voor zekerheid en gemak met de aanschaf van apps op handige mobiele schermen.
We gaan weer bladen lezen, weer film kijken, weer socializen in afgeschermde communities die gecontroleerd worden door nieuwe mediatycoons als Mark Zuckerberg (Facebook) en Apple-oprichter Steve Jobs (iTunes en Appstore). Anders dan de Googles en Yahoos houden Jobs en Zuckerberg zich intensief bezig met de kwaliteit van hun content en het binden van klanten.
De Flipboardapp combineert de bladervriendelijkheid en typografische hiërarchie van een beproefd magazineconcept met de keuzevrijheid en netwerkgemeenschap op het internet. Dat illustreert de stelling van de Wired-redacteuren dat wij ons graag overleveren aan aggregators die gecontroleerde kwaliteit bieden in je eigen segment, de veilige omgeving van je (twitter)vrienden en kennissen. Ons Soort Mensen. Zoals ook alle printtitels je verbinden met met je eigen bloedgroep. Of juist een kijkje bieden in de wereld van andere bloedgroepen.

The Web is dead' is het ‘Communistisch Manifest' van onze dagen.

Anderson en Wolff laten met hun analyse van de digitale economie ons wereldbeeld kantelen. Niet het internet is dood, maar het Web als medium om het internet te ontsluiten. En wel door twee tegengestelde economische krachten. Het Web is vrijwel volledig gekoloniseerd door het zoeksysteem Google dat als een van de weinigen geld weet te maken van los over het web zwervende gebruikers. Maar de dominantie van Google is tegelijkertijd de ondergang. Het heeft ervoor gezorgd dat het Web is opgegeven door de andere mediabedrijven, die er juist niet in geslaagd zijn met hun content loyale gebruikers te binden en werkende betaalmodellen op het web te ontwikkelen.

Vooralsnog is het Wiredverhaal een toekomstprojectie, net als het geschrift van Marx en Engels dat was. Ook via het Web kun je apps distribueren. En het web is het medium van experimenterende jongeren. Die floreren in een omgeving waar (bijna) alles gratis is, hoewel het veel tijd kost om het te vinden. Jongeren hebben geen geld, wel tijd. De gesettelden hebben daarentegen weinig tijd en willen best betalen voor snelheid, gemak en gecontroleerde kwaliteit. Zij effenen het pad voor de mediabedrijven. Zoals mijn Flipboardapp. Op maat gesneden voor de vermoeide mediamens.