Het slimste snufje aan de iPad2, die hier in de laatste week van maart in de winkels ligt, is zonder meer het kekke dekje. Niet omdat het een technisch waardevolle beschermlaag voor je scherm is (het glas is zo hard dat je echt je best moet doen om krassen te trekken) maar omdat je er jezelf mee onderscheidt als bezitter van de nieuwste generatie. Early adopter!

‘t Is nog een intelligent designflapje ook, want het matje is meteen een standaard zodat je samen video kunt kijken of een handige hoek hebt om te typen. Met je eigen kleur oprolmatje en binnenkort ongetwijfeld ook met je eigen patroon is het bovendien MyiPad.

Apple maakt er mee duidelijk dat het een designdriven company blijft en bespeelt daarmee alle registers van de hebbeding-economie. Lust is een machtige factor in de marketing.

Net als verlangen.

Want elk gelekt nieuwtje rondom de iPad wordt gezien als een geniale zet in het communicatiespel van Apple. En zo is ook rond de iPad2 een verwachting gewekt die met dit apparaat maar gedeeltelijk wordt ingelost. Voldoende om de Android en RIM-concurrentie gefrustreerd in de gordijnen te jagen.

De echte innovatie komt met de iPad3. Kan niet wachten!... 'Hunkermarketing' heet dat.
Dus, terwijl ook de iPads2 als warme broodjes over de toonbank zullen vliegen (vanwege het dekje), hunkeren we al naar de features van de iPad3: het hoge resolutie ‘Retina Display', het 3D-scherm, de upgrade van 64 naar 128 GB geheugen. O jee, als de 3 ze maar heeft. Maar bij Apple weet je nooit wat ze voor je klaar zetten.

Toch heeft Apple een probleem.

Apple heeft een prestigeproject waar het zich nu zelf in lijkt te verslikken. Dat prestigeproject heet The Daily. Het is immers niet alleen The Daily van Rupert Murdoch, maar evenzeer The Daily van Apples wonderkind Eddy Cue. Onder leiding van Cue hebben de Apple-programmeurs hun beste beentje voorgezet om van The Daily een technologisch vooraanstaande iPadonly krant te maken. Apple heeft zijn reputatie van innovator en foutvrij werkende software aan deze krant verbonden.

De introductie op 2 februari van dit jaar ging gepaard met de aankondiging dat er binnen Apples betaalsystematiek een abonneesysteem zou komen (voor The Daily 1 dollar per week, 40 dollar per jaar). De eerste twee weken zou het abonnement gratis zijn. Maar een eenmalige app uitbrengen of een app waarbij je wekelijks of maandelijks een nieuwe editie koopt, is toch iets anders dan elke dag binnen een abonnementensysteem een multimediale krant van 100 pagina's uitbrengen. De abonnementsvrije periode is inmiddels verlengd naar 21 maart. En de reden is dat de applicatie in het dagelijks gebruik behoorlijk instabiel is. Lezers zien halverwege hun krant crashen of slagen er niet in zich te abonneren. En dit ondanks het feit dat er intussen twee upgrades van de app zijn verschenen. Het is gissen naar de oorzaken, maar zowel de redactionele organisatie, als het abonnementensysteem schijnen bij te dragen aan de crashgevoeligheid. The Daily verschijnt voorlopig alleen in de VS. Mooi idee dat de rest van de wereld straks een beproefde versie krijgt.


Overigens ( in mijn vorige Daily-post had ik daar geen ruimte voor) gaan er ook stemmen op die voorspellen dat er helemaal geen permanente Daily zal komen, maar dat Murdoch deze kostbare investering gebruikt om te leren hoe je een dagelijkse iPadkrant in de markt zet. Deze koffiedikkijkers voorspellen dat zijn concern NewsCorp straks tientallen iPadtitels laat verschijnen en dankzij deze kruisgang met The Daily, de concurrentie mijlen op achterstand zet.

Intussen hunkeren we naar een Nederlands equivalent van De Dag.