Elke keer dat er een volksbeweging ontstaat, krijgen uitgevers er een collega bij. Zo ook in de menigte die zich nu permanent verzameld heeft in het New Yorkse Libertypark om revolutie te maken tegen de macht van Wall Street. In de kortste keren werd een nieuwe krant geboren: ‘The Occupied Wall Street Journal'.

 Nooit is een barrière hoog genoeg om een breed uitwaaierende volksbeweging een medium te verschaffen. Een eigen krant formuleert de zaak waar ze voor strijden, en creëert daarmee hun identiteit. Maar wat decennia geleden met losse centen en dubbeltjes en heel veel helpende handen tot stand gebracht moest worden, lukt tegenwoordig met minimale inspanning.

Media liggen voor het oprapen.

Het heeft nog geen drie weken geduurd totdat de Occupied-Wallstreet-ers het geld voor hun eigen krant bij elkaar hadden en zowel een Engelse als een Spaanstalige in een oplage van 50duizend exemplaren konden verspreiden. Intussen is ook een tweede editie verschenen.
Dat nu de Derde Wereld het voorbeeld is voor de Eerste Wereld werd al door meer mensen vastgesteld. In Tunis en Kaïro waren het vooral de uitvindingen van computerrebel Steve Jobs † die de brandstof vormden voor de Arabische Lente. Daar maakt een gefrustreerde jonge generatie volop gebruik van mobiel internet om de verkalkte machthebbers neer te halen. In de Amerikaanse Herfst is, naast die iPhonefilmpjes, de goeie ouwe krant weer terug als megafoon van de revolutie.

 Het kost tegenwoordig jaloersmakend weinig moeite om zo'n kapitaalintensief medium van de grond te krijgen. Crowdfunding is het geheim. The Occupied Wall Street Journal is gefinancierd via het crowdfundingkanaal Kickstarter. Het doel was 12duizend doller. Dat bedrag was binnen twee dagen met 500 contribuanten al overtekend. De uiteindelijke opbrengst bedroeg ruim 75duizend dollar, bijeengebracht door een kleine 1700 donateurs. De grootste groep stortte een bedrag tussen de veertig en de zestig dollar. Hoe makkelijk wil je het hebben?

De New Yorkse autoriteiten zien kennelijk veel overeenkomsten tussen de doelstelling van de opstandelingen op het Tahrirplein en de demonstranten in het Vrijheidspark (ook bekend als Zucotti Park)die zich ‘The 99%' noemen. Weliswaar draven in NewYork de kamelen nog niet over het plein, maar pesterijen zijn er wel degelijk. Zo mogen de demonstranten geen geluidsapparatuur of megafoons gebruiken. Dus echoën de omstanders elke zin van een spreker door naar de volgende ring bezoekers van het plein. Dat is uiteraard een prima stimulans om een krant op te richten, die in de woorden van Naomi ‘No Logo' Klein rebelleert tegen " het verrotte en gedegenereerde systeem van ‘corporate power' op Wall Street".

Naomi schrijft ideologie. Daar wordt zo'n opstandkrant niet leesbaarder van. In Nederland rebelleren we anders. In 2003 zag internetblog Geenstijl het licht: ‘Tendentieus, Ongefundeerd & Nodeloos kwetsend' , gestuwd door de onvrede van de hardwerkende Nederlander en de anti-autoritaire instelling van de Heinekenjeugd. Met Dominique Weesie als Sjors van de Rebellenclub. Dat autoriteitje-pesten heeft op z'n minst 1 minister haar kop gekost. Weesie heeft zonder ideologische ballast zijn fondsenwerving geregeld door kapitalistenkrant de Telegraaf tot grootaandeelhouder te bombarderen en vervolgens uit de Staatskas zijn Powned-omroep te financieren.

Nu we tijdens de Eurocrisis het verrotte financiële systeem aan de kaak willen stellen, sturen we gewoon Powned/GS-verslaggever Rutger Castricum naar de Zuid-as. Dan zie je ‘het systeem' schuimbekkend van woede op de camera beuken. Dat is pas LOL!