Kan iemand mij weer een tijdje hoofdredacteur maken? Nee, even geen uitgever. Want op de werkvloer gebeurt het. Redacties zijn bezig zichzelf opnieuw uit te vinden.

Neem alleen al de vraag of je het papieren product als je kernactiviteit ziet, of dat je een digitaal medium maakt met papier als één van de verschijningsvormen.
Wat is het spannend om in je werkorganisatie nu met dit soort dilemma's aan de slag te moeten.

De hoekstenen van de samenleving worden dezer dagen hardhandig naar andere plekken gerold. Hyperindividualistisch, direct confronterend, boter bij de vis.
Vluchten kan niet meer: je moet harde keuzes te maken. De aanhoudende naschokken van de kredietcrisis ontnemen je elke speelruimte.

Het lijkt de briefing voor een wargame.

Wat hebben ze bij het Eindhovens Dagblad en het Brabants Dagblad samen met Fontys Hogeschool een slimme oplossing gevonden! Deze regionale kranten hebben een paar redacteuren vrijgemaakt om drie jaar lang steeds gedurende drie maanden met een groep van zo'n 20 derdejaars journalistiekstudenten crossmediale onderzoeksprojecten op te zetten. Het mes snijdt van twee kanten: de redacties leren van een jonge, digitaal gepamperde, generatie hoe je met alle internettechnieken multimediale reportages maakt. En de journalistiekstudenten krijgen de gelegenheid om in de hitte van de praktijk ervaring op te doen met het verslaggeversvak. En vooral om steeds nieuwe invalshoeken te bedenken waarmee je de crossmediale aanpak grondig uitbuit. Dit zogeheten ‘Nero-project' wordt in de branche op de voet gevolgd.

Ook voor de opleiding is dat een echte innovatie. Want tot nu toe is het in de meeste journalistieke opleidingen nog regel dat studenten afstuderen op een specifiek mediumtype radio, televisie of schrijvende journalistiek. Nu draait het juist om de integratie van al deze media.
Het publiek is de winnaar. Dat krijgt er een geweldig kanaal bij om zelf mee te doen aan het signaleren van problemen, de nieuwsgaring en de opinievorming. Journalistiek studenten stropen intensief de wijken af, lezers plaatsen zelf foto's en blogjes, en iedereen houdt al twitterend de vinger aan de pols.

Basisdemocratie in optima forma.

De vormgeving luistert nauw. Want deze mix van participerende journalistiek en user generated content kan een zouteloze stroom informatie op gang brengen. Door ook studenten Internet en Media Design bij het project te betrekken, leren de journalisten met welke verschillende technische middelen zij hun verhaal kunnen vertellen. De motion graphic is dan een heel krachtig genre. Maar een verhaal over straatmuzikanten kun je natuurlijk heel dankbaar met youtubevideo's verlevendigen.

Meer dan ooit is redactionele productie een versmelting van velerlei disciplines. Als journalist of fotograaf kun je je al lang niet meer permitteren om monomaan met je artikel of die ene foto bezig te zijn. Je zult je moeten verbreden: een camera vast kunnen houden, weten hoe beeld en geluid je reportage enorm verrijken, leren om feiten en cijfermatige informatie om te zetten in infographics waar je dia's video en geluid aan toe kunt voegen.

M'n vingers jeuken.