De beeldtaal bepaalt in hoge mate het DNA van een tijdschrift. Originele en kwalitatieve fotografie maakt voor magazines het verschil. “Een plaatje bij een praatje is niet interessant.”
Bladen in De Balie, een serie bijeenkomsten van de Groep Publiekstijdschriften (Nederlands Uitgeversverbond) , had op 18 juni als thema ‘Surprise my eye, Trends in tijdschriftfotografie’. Hoe houd je je beeldtaal onderscheidend met beperkte budgetten, opkomende amateurfotografie en de impact van bewegend beeld?
“Gewoon heel hard werken”
Jildou van der Bijl, hoofdredacteur van het succesvolle Linda., laat weinig aan het toeval over. “Het is niet een kwestie van geld, het is gewoon heel hard werken.”
Voor elke productie wordt veel tijd besteed aan de briefing: welke fotograaf, welke stilist, wie doet de visagie, welke locatie? Elke week houden hoofdredacteur, artdirector, chef beeld en de producer beeldoverleg, waarin het hele nummer wordt doorgenomen. Voor ieder nummer (12 per jaar plus 4 á 5 specials) wordt een moodboard gemaakt, dat alle stilisten en fotografen meekrijgen. “Niet als format of harnas, maar om een beetje richting te geven.”
Geen concessies
Concessies worden niet gedaan. “Wil je de kwaliteit hooghouden, dan moet je soms dingen afkeuren.” Een enkele keer wordt er een heel nieuw team (andere fotograaf, andere stilist) ingeschakeld. “Je kunt alleen maar kwaliteit leveren als je weet wat goed is”, aldus Van der Bijl, die met dat doel veel tentoonstellingen bezoekt, nagaat welke fotografen prijzen hebben gewonnen en inspiratie haalt uit klassieke beelden, boeken en buitenlandse bladen.
De juiste fotograaf selecteren
Theo Audenaerd was tot voor kort beeldredacteur bij Volkskrant Magazine. Een nieuw team moet dat nu vrouwelijker, vriendelijker en opgewekter maken om adverteerders te trekken (“Anders gaat de stekker eruit.”). Audenaerd maakte het VK Magazine befaamd om zijn portret- en reportagefotografie, die werd geroemd én verfoeid als ‘ïn your face’ en ‘lelijk’. Het samenstellen van een pool aan talentvolle fotografen van diverse pluimage en het selecteren van de juiste fotograaf bij een te portretteren persoon, is cruciaal. Instructies werden nauwelijks gegeven.
Strijd tussen stilist en fotograaf
De relatieve vrijheid die hij bij het werk voor magazines krijgt vergeleken met commerciële fotografie, vindt Walter Sans van Studio 5982 heel aantrekkelijk. Toch vindt er steeds vaker een strijd plaats tussen fotograaf en stilist over wie nu eigenlijk het beeld maakt. “Vroeger werd je gebeld door een redacteur of de artdirector. Dan werd iets bedacht en vervolgens werd een productie samengesteld. De fotograaf was leidend. Nu word je gebeld door de stilist en die bemoeit zich overál mee.”
Niet produceren maar cureren
Ouders van Nu huurt nauwelijks nog fotografen in en gebruikt bijna uitsluitend baby- en peuterfoto’s die door vaders en moeders zelf zijn gemaakt. Geen kwestie van budget, maar om zich te onderscheiden van de enorme concurrentie. Via Facebook, maar vooral door constant het internet af te speuren, gaat de redactie onder leiding van Nancy Berendsen op zoek naar herkenbare, universele foto’s van bijvoorbeeld de eerste stapjes. Slechts 5 procent is publicabel, terwijl de beeldbewerker er dan ook nog de handen vol aan heeft. “Kwaliteit vereist kwantiteit”, aldus Berendsen, die haar uitgever ervan heeft overtuigd dat deze werkwijze geen besparing oplevert. “Je hebt juist meer handen nodig om door al het materiaal te gaan.”
